View Post

Putain de merde! Zo schrijf ik 2020 van mijn schouders af

De laatste week van het jaar is normaal gesproken een tijd van bezinning voor mij, zoals het waarschijnlijk voor veel mensen over de hele wereld is. Eigenlijk had ik eind 2020 gezworen het dit keer niet te doen. Omdat… waarom toch? Wat was het punt van al die rotzooi nog eens door mijn kop te halen? Wat kan ik nog meer doen dan wat ik al van mezelf had geëist, of in mijn eigen oren schreeuwde, of in een bal lag opgekruld te piekeren? Nu de feestdagen veilig achter de rug zijn en beide voeten stevig in het nieuwe jaar zijn geplant – nu 2021 voor het geval je je afvraagt – is het waarschijnlijk tijd om de traumatische ervaring die 2020 was, van mij af te schrijven en een gevoel voor hoop en zelfs een gevoel voor humor over dit alles te herwinnen. Immers… hebben vele van mijn medemensen …

View Post

Uit de regen in de… pandemie

De zon schijnt door mijn raam met uitzicht op het pittoreske middeleeuwse stadje Fontenay-le-Comte. Het warme weer van de zomer is sinds kort voorbij en wordt vervangen door een heldere herfsthemel. Ik ben hier nu een maand en ben op weg om me volledig te integreren in ‘la vie français’. Laat ik me even voorstellen; mijn naam is Liam, ik ben 28 jaar oud en heb, zoals velen van ons, de ietwat moedige beslissing genomen om mijn geboorteland, familie en vrienden, werkzekerheid, huis en kroeg te verlaten, ten gunste van een nieuw leven in de Vendée. Na het afronden van mijn diploma en PGCE in muziek ben ik in dienst getreden als leraar en heb ik lesgegeven op middelbare scholen in Buckinghamshire. Ik leidde koren, luidde klokken, sloot me aan bij een bandje, terwijl ik altijd de gedachte aan een verhuizing naar Frankrijk in het achterhoofd hield voor een latere …

View Post

Kies een kus. Memoire over racisme in het leven van een naïeve immigrant

Sinds de moord op George Floyd ben ik me er pijnlijk van bewust dat het gemakkelijk is om mijn profiel tegen racisme zwart te maken. De juiste woorden vinden om te helpen in de strijd, niet zozeer. Maar geef me een minuutje de tijd, want ik heb een levensverhaal te vertellen. Ik herinner me nog goed de eerste Algerijnse familie die in de buurt van mijn grootmoeder in de stad kwam wonen. Ik moet ongeveer 10 of 11 jaar oud zijn geweest en ik kon niet begrijpen waarom iedereen ze “Turken” noemde. Ze kwamen helemaal niet uit Turkije. De algemene term voor alle gezinnen uit het Midden-Oosten en Afrika die na de opening van de grenzen van de EU zijn ingetrokken, was mijn eerste confrontatie met racisme. Geboren in ’69, groeide ik vrij beschut op in het Vlaamse platteland. Ik was een verlegen kind, maar ook nieuwsgierig. Terwijl de mensen… …